We staan om kwart voor vijf op om bij zonsopgang naar de ridge te lopen, de richel die de westgrens van het park vormt, met Michael, Anna en Juuls. Door de droge kreekbedding lopen we terwijl het langzaam licht wordt, en de zon komt als een donkerrode bol tussen de Bungles op. We proberen het spinifex te ontwijken, niet alleen omdat het scherp is, maar ook omdat het zo kwetsbaar is dat het doodgaat als je erop stapt.
Boven op de ridge
Over de losse rode stenen klauteren we naar de top, waar zich een panorama van driehonderdzestig graden ontvouwt: de zandsteenwanden aan de ene kant, de termietenheuvels aan de andere. Ondanks de geringe hoogte sta je hier on top of the world. Deze grens van het park is duidelijk een geologische breuklijn, waar ooit twee platen op elkaar botsten, af te lezen aan de stand van het gesteente. We drinken een kop koffie en zijn om kwart over zeven weer terug, want de afwas wacht.
De hele nacht buiten
Die avond is er reden voor een feest. Er gaat een verhaal dat Mars die nacht zo groot als de maan aan de hemel zou staan, eens in de tienduizenden jaren; niemand gelooft het, maar het is een prima excuus. Het weer is bovendien omgeslagen, want de nachten zijn niet meer koud, dus in de hete kabine slapen is geen pretje. Michael, Ron, Sue, Anna, Juuls, Brett en wij leggen matrassen op de kale vlakte, met flessen wijn en marsrepen. Er is geen maan, dus het is aardedonker en er staan extreem veel sterren. De Melkweg snijdt met zijn donkere stofwolken de hele hemel door, met de Emu erin; recht boven ons staat Floors sterrenbeeld, de schorpioen, terwijl het Zuiderkruis al onder de horizon is verdwenen.
Als feest is het geen succes: Brett snurkt na vijf minuten, en de rest valt voor tienen in slaap, gesloopt van de lange dagen. Niemand wordt wakker om Mars te controleren, dus of het een hoax was blijft onbeslist. Maar buiten slapen is prachtig, want elke keer dat je je ogen opendoet, kijk je in een oneindige hoeveelheid sterren, tot om vijf uur de zon weer opkomt.
Er is geen maan, dus het is aardedonker, en de Melkweg snijdt met zijn donkere stofwolken de hele hemel door.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Waar deze dag ligt
Roadtrip door Australië, nu in Australië. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›Spring naar een andere aflevering
- 110. Cathedral Gorge en de last van de tourgroepen
- 111. Het vliegtuigje en de Argyle-diamantmijn
- 112. Het kamp: Ron, Sue en de supersmurfen
- 113. De marsparty onder de sterren
- 114. De rijke donateurs en het afscheid
- 115. Terug in Kununurra: nieuwe banden en een ticket naar Singapore
- 116. Kununurra uit, de Northern Territory in
- Alle 157 afleveringen ›
Spring naar een andere reis
- Over land naar Singapore 2005–2006
- Roadtrip door Australië 2006
- Terug door Zuidoost-Azië 2006–2007
- Fietsreis van Praag naar de Kaukasus 2010
- Fietsreis door Nieuw-Zeeland 2015–2016
- Over land naar het oosten 2018
- Fietsreis door Zuid-Marokko 2024
- Fietsreis door Senegambia 2025–2026
- Fietsreis door zuidelijk Afrika 2026
- Te voet door Bulgarije 2026
- Te voet door Turkije 2026
- Alle reizen op een rij ›
Eens per maand in je inbox
Waar ik onderweg was, wat er nieuw is op de site en één verhaal uit het archief. Geen reclame, afmelden kan altijd.
Zonder advertenties
Deze website draait zonder advertenties en zonder sponsor. Vind je de verhalen en gidsen de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen