Het wordt een korte dag, om drie redenen. Ik ben fysiek moe, de tegenwind die me al sinds Armenië achtervolgt laat niet los, en vanmiddag begint het keihard te regenen. Maar voor het zover is, is de ochtend nog goed.
Alleen op de nieuwe snelweg
Ik fiets door de droge bergen van het noordwesten, hier in de provincie Oost-Azerbeidzjan, waar de mensen Azeri spreken, een Turkse taal, naast het Farsi. Bij een ploeg wegwerkers stop ik. Ze leggen een nieuwe snelweg aan, en ik mag er als enige op rijden, want voor verkeer is hij nog gesloten. Een buitenkansje: kilometers gladde, lege weg voor mij alleen. Natuurlijk willen ze allemaal op de foto bij mijn fiets, en wordt me met handen en voeten uitgelegd wie welke rol heeft op de bouw. Zo gaat het de hele dag: alleen aan tafel gaan zitten om te lunchen lukt niet, want het loopt steevast uit op een fotosessie en een stroom aan belangstelling.
Dan barst de lucht open. In mijn regenpak fiets ik door, tot er een auto naast me stopt. Het raampje zakt, een hand drukt me een paraplu in de handen, gevolgd door drie stevige mannelijke zoenen. Welkom in Iran.
Ik wil schuilen voor de bui, maar eigenlijk krijg ik geen keuze: ik moet en zal bij hen binnenkomen.
Naar binnen getrokken
In een theehuis langs de weg word ik naar binnen getrokken, en het hele personeel schiet te hulp. Mijn fiets wordt aangenomen en op een mooie plek gezet, en er wordt een straalkachel bij me neergezet om me warm en droog te krijgen. De eigenaar, een trotse man, zet me op een tapijtplatform en laat het niet bij thee. Er komt eten, kip met saffraanrijst, en daarna nog eens thee, en nog eens. Een waterpijp gaat rond. Iedereen die er werkt komt erbij zitten en wil op de foto, vaak vragen ze er zelf om. Buiten blijft het plenzen, soms hard, soms even minder, en ik kijk naar de regen die van het golfplaten dak stroomt. Pas uren later, als de bui is overgetrokken, stap ik weer op.
Betalen hoef ik niet, daar willen ze niets van weten. Tegen de tijd dat ik Marand bereik en een kamer neem in het Marand Tourist Hotel, heb ik die dag maar drieënvijftig kilometer gemaakt. Het is niet de dag die ik gepland had, maar ik ben alleen maar aardige mensen tegengekomen, en dat maakt veel goed.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Foto’s uit Iran
Meer foto’s uit Iran ›
Waar deze dag ligt
Over land naar het oosten, nu in Iran. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
Spring naar een andere aflevering
Spring naar een andere reis
- Over land naar Singapore 2005–2006
- Roadtrip door Australië 2006
- Terug door Zuidoost-Azië 2006–2007
- Fietsreis van Praag naar de Kaukasus 2010
- Fietsreis door Nieuw-Zeeland 2015–2016
- Over land naar het oosten 2018
- Fietsreis door Zuid-Marokko 2024
- Fietsreis door Senegambia 2025–2026
- Fietsreis door zuidelijk Afrika 2026
- Te voet door Bulgarije 2026
- Te voet door Turkije 2026
- Alle reizen op een rij ›
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Zonder advertenties
Ik schrijf en fotografeer alles zelf. Vind je het de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen