De ochtend na de rampnacht voel ik me vreselijk slap en beroerd, maar ik heb diarreeremmers geslikt zodat ik in elk geval weg kan. En weg moet ik, want in dit hotel is niets te krijgen: geen eten, geen drinken, en de plek zelf is niet bepaald geschikt om bij te komen. Gisteravond moest ik er al vijf kilometer voor terugfietsen, en dat ga ik vandaag niet nog een keer doen. Buchara, vijftig kilometer verderop, is de enige optie. De kamer laat ik in niet al te beste staat achter. Ik voel me schuldig tegenover de schoonmakers en leg een ruime fooi neer. Mijn eerste ingeving is om te fietsen. Na een paar honderd meter in de gigantische hitte geef ik dat op.
Hulp bij het benzinestation
Ik stap een winkeltje binnen om drinken te kopen, want ik heb enorme dorst, en eigenlijk heb ik ook hulp nodig. Ze spreken geen Engels en ik hun taal niet. De mensen zijn nieuwsgierig en vinden me duidelijk een vreemde snuiter, zoals ik daar sta te doen. Met moeite maak ik duidelijk dat ik heel erg ziek ben. Daarna probeer ik het toch nog een keer op de fiets, wat natuurlijk nergens op slaat, en al snel geef ik het weer op.
Bij een benzinestation hoop ik een lift te regelen. Zelf krijg ik het niet voor elkaar, maar de eigenaar van de pomp begrijpt dat ik er slecht aan toe ben, en hij houdt voor me een auto aan. Veel geluk: het duurt niet lang. Het is een mooie Lada met twee mannen van in de dertig, die weinig woorden vuilmaken aan wat er moet gebeuren. Mijn fiets gaat op het dak, ik achterin, en zo rijden we naar Buchara.
Van betaling willen ze niets weten.
Op de hotspot van mijn redders vind ik via Booking een hotel. Te slap om veel te overwegen kies ik op één ding: comfort, met een eigen douche en wc. Ze leveren me netjes voor de deur af.
Een koele binnenplaats in Buchara
Het wordt het Khurjin Hotel, negentien euro. Ik ken dit soort adressen nog van een eerdere keer dat ik in Oezbekistan was, een paar jaar terug: koele binnenplaatsen met daaromheen de kamers. Ook dit stelt niet teleur. In de hitte ben ik alleen maar blij met een koele kamer.
Verder komt er die dag niets van me terecht. Ik drink thee en ik slaap, en ik verontschuldig me tegenover het personeel dat ik verder tot niets in staat ben. Ik ben ziek, zeg ik, en ik wil vooral rust. Van de stad zie ik niets, en dat geeft niet; die kende ik al. Wat ik wel heb gezien is mijn fiets op het dak van een auto van twee mannen die ik nooit eerder had ontmoet en die er niets voor terug wilden.
Dit verhaal is gratis, zonder advertenties en zonder cookies. De moeite waard? Betaal mee aan het volgende.
Eenmalig, via iDEAL, zonder account.
Foto’s uit Oezbekistan
Meer foto’s uit Oezbekistan ›
Waar deze dag ligt
Over land naar het oosten, nu in Oezbekistan. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
Spring naar een andere aflevering
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Gratis, zonder advertenties
De verhalen en gidsen kosten tijd, hosting en fotoruimte. Betaal mee als je ze de moeite waard vindt.
Eenmalig, via iDEAL, zonder account.