Ik heb lang en goed geslapen, maar goed voel ik me nog niet. Toch houd ik er niet van om een hele dag binnen te zitten, dus ik dwing mezelf een rondje te lopen. Buchara is een oasestad, eeuwenlang een halte op de Zijderoute die haar bestaan dankt aan het water in een verder dorre vlakte, en dat merk je: er is veel schaduw. De smalle straten van de oude stad zijn deels overdekt, waardoor het er aangenaam koel blijft, en de moskeeën en medresses zijn koele plekken zolang je de grote, open pleinen mijdt. Voor een wandeling op een matige dag is het een prettige stad.
Zoals ik het me herinnerde
Ik ben hier eerder geweest, vijf jaar terug, en de stad is niet meer wat ze was. Alles is opgepoetst en aangeharkt, er zijn veel meer hotels en veel meer toeristen. De rauwe randjes zijn weg.
De eerste keer voelde Buchara als een ontdekkingsreis; nu voelt het als een museum.
Toen waren er nog ruïnes, en werd ik door de beheerders uitgenodigd om de daken van moskeeën en medresses op te klimmen. Daar is nu weinig van over. De stad heeft zichzelf keurig in een ansichtkaart veranderd.
En toch blijft het schitteren. Op het Po-i-Kalyan-plein staat de moskee open; de Mir-i-Arab-medresse ertegenover blijft dicht, want daar wordt nog altijd lesgegeven. De grote binnenplaatsen, de gewelven, de mozaïeken en de blauwe koepels doen wat ze moeten doen. Overdag is het er rustig; ik hoor vooral duiven, en verder doet iedereen het kalm aan in de schaduw.
Alleen kijken
Door de overdekte handelskoepels loop ik langs de ikat-stoffen en de geborduurde suzani, de mutsen en de jurken. Meenemen kan ik het niet, want ik moet nog maanden fietsen, en aandringen doet niemand; ik kan gewoon kijken. Bij de lemen wal van de Ark, de oude citadel, zitten twee mannen op een muurtje te backgammonnen. Ik kijk een tijd toe. Vroeger speelde ik het veel.
Met eten houd ik het voorzichtig. Brood, en een lagman, de noedelsoep die je hier steeds vaker ziet naarmate China dichterbij komt. Aan somsa waag ik me nog niet, en de kebab laat ik staan, hoe graag ik ook zou willen, want die heb ik hier de vorige keer zo ontzettend lekker gegeten dat het jammer is om hem nu te moeten overslaan. Een biertje durf ik ook nog niet. Wat wel meteen opvalt zijn de mensen: veel opener en goedlachser dan aan de andere kant van de grens, en iedereen laat zich graag fotograferen. Vooral bij de vrouwen, in hun schitterende jurken, blinken de gouden tanden me tegemoet.
Foto’s uit dit verhaal
Meer foto’s uit Oezbekistan ›Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
Spring naar een andere aflevering
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.