Tussen de Zuidelijke Alpen en de Canterbury Plains ligt een hoogvlakte die niet lijkt op de rest van Nieuw-Zeeland: wijd, droog, bruin van het tussockgras, met drie meren die onnatuurlijk blauw zijn en aan het einde van een doodlopende weg de hoogste berg van het land. Het Mackenzie Basin is een oude gletsjerbak, en wie er doorheen reist kijkt in feite naar het werk van ijs dat er niet meer is.
Hoe het blauw ontstaat
Lake Tekapo, Lake Pukaki en Lake Ohau zijn alle drie gevormd doordat gletsjers een dal uitsleten en bij hun terugtrekking een wal van puin achterlieten die het water vasthoudt. De kleur komt van gletsjermeel: steen die door het schuivende ijs tot poeder is vermalen, zo fijn dat het blijft zweven en blauw licht terugkaatst. De kleur varieert dus met het seizoen en met de hoeveelheid smeltwater, en is in de late zomer het meest uitgesproken.
Datzelfde water is elektriciteit. Het Waitaki-systeem leidt het van Pukaki en Tekapo via kanalen en centrales naar beneden, en die kanalen vallen op in het landschap: kaarsrechte, hard turquoise sloten dwars door het grasland, met een onderhoudsweg ernaast die bij fietsers populair is. Lake Pukaki staat ook hoger dan het van nature deed, omdat de dam het meer tientallen meters heeft opgestuwd.
Het kerkje van de Goede Herder aan de oever bij Tekapo is uit 1935 en inmiddels zo druk bezocht dat er bordjes staan om bezoekers bij de dienst weg te houden. De beste reden om in het gebied te overnachten is wat er na zonsondergang gebeurt. Het Mackenzie Basin en het nationale park vormen samen het Aoraki Mackenzie International Dark Sky Reserve, in 2012 aangewezen en ruim vierduizend driehonderd vierkante kilometer groot, met straatverlichting in de dorpen die naar beneden schijnt in plaats van omhoog. Bij een heldere, maanloze nacht zijn hier zonder telescoop de Magelhaense Wolken te zien, twee begeleidende sterrenstelsels die vanaf het noordelijk halfrond nooit boven de horizon komen.
De berg aan het einde van de weg
Vanaf de hoofdweg bij Pukaki loopt een zijweg vijfenvijftig kilometer het dal in naar Aoraki/Mount Cook Village, en daar houdt hij op. Die weg is de reden om de omrijding te maken. Hij volgt de oostoever van Lake Pukaki vrijwel kaarsrecht naar het noorden, met het meer aan de ene kant en tussockgras aan de andere, en de berg staat de hele vijfenvijftig kilometer recht vooruit aan het einde van het dal. Er is geen bocht die hem uit het zicht haalt en geen dorp dat ertussen staat. Op een heldere dag is dit de rit waar reizigers het achteraf over hebben.
De berg is 3.724 meter hoog; dat was tot 1991 ruim veertig meter meer, tot een rotslawine de top eraf haalde.
De bekendste wandeling is de Hooker Valley Track, drie uur retour over grind en trappen naar het gletsjermeer aan de voet van de berg. Die route is net weer compleet: de tweede hangbrug lag sinds 2025 uit de vaart, waardoor de wandeling halverwege eindigde, en in juli 2026 is er een nieuwe voor in de plaats gekomen. Met 189 meter is dat de langste hangbrug van het land. Wie meer hoogte wil, loopt naar Mueller Hut: duizend hoogtemeters in vier uur, waarvan een flink deel over losse steen.
Aan de andere kant van het dorp ligt de Tasman Glacier, met ruim twintig kilometer de langste gletsjer van Nieuw-Zeeland en tegelijk het duidelijkste bewijs van wat er aan de hand is: het ijs is onder een laag steenpuin verdwenen en het meer aan de voet bestond vijftig jaar geleden nog niet. Hoe dat proces werkt, staat in het artikel over de breuklijn en de gletsjers.
Praktisch
Het dorp bestaat uit een hotel, een paar lodges, een camping van het DOC en een bezoekerscentrum. Een supermarkt is er niet, dus wie zelf kookt doet boodschappen in Twizel of Tekapo. Voor de parkeerplaats bij White Horse Hill, waar de Hooker Valley Track begint, geldt sinds kort een tarief per halfuur of per dag, uitsluitend met pin of creditcard te betalen.
Het weer slaat hier sneller om dan elders. Sneeuw kan de toegangsweg afsluiten, de meren zijn ongeveer drie graden en dus levensgevaarlijk om in te zwemmen, en de kea bij de parkeerplaatsen trekt rubber van ruitenwissers en bagagespanners. Kamperen buiten de aangewezen terreinen is in het hele park verboden. Op de fiets is de klim naar het dorp vlak maar de zijwind in het dal berucht, en langs de weg is geen enkele voorziening tussen Pukaki en het dorp.
De parkeerplaats aan het einde van de weg ligt op de plek waar het ijs ophield.
Deze gids houd ik zelf bij, zonder advertenties en zonder sponsor. Heeft hij je geholpen? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Plan je reis
- Overnachten in Nieuw-Zeeland: vergelijk accommodaties ›
- Activiteiten en excursies in Nieuw-Zeeland: bekijk op GetYourGuide ›
Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.
Foto’s uit Nieuw-Zeeland
Meer foto’s uit Nieuw-Zeeland ›
Verder in de reisgids Nieuw-Zeeland
Alle gidsartikelen ›Introductie en plaatsen
Achtergrond
Eens per maand in je inbox
Waar ik onderweg was, wat er nieuw is op de site en één verhaal uit het archief. Geen reclame, afmelden kan altijd.
Zonder advertenties
Deze website draait zonder advertenties en zonder sponsor. Vind je de verhalen en gidsen de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen