Deadvlei tijdens een zandstorm

De wekker gaat om 4.45 uur. We wilden vroeg slapen, maar de wind jaagt de hele nacht over de camping en we trekken de buitentent zo strak mogelijk om het zand buiten te houden; net wanneer we onze ogen sluiten, beginnen de honden op het terrein naast ons te blaffen, hard en onafgebroken.

Zonsopkomst in de duinen

Koffie met zand. Heerlijk. Precies op tijd worden we opgehaald; de fietsen passen niet in de truck, er wordt gebeld en vijf minuten later staat er een tweede voertuig. Onze chauffeur rijdt stevig door over de donkere weg richting Sossusvlei; hij wil dat we vóór de andere bezoekers bij het einde van de vallei zijn, zodat we de zonsopkomst vanaf een hoge duin kunnen meemaken zonder de drukte. Een half uur voor zonsopkomst bereiken we de parkeerplaats, zo’n zestig kilometer verder in de vallei. Hier stroomde ooit water, al is dat lang geleden. De wind is hard; eigenlijk is het een zandstorm, en hij staat precies uit de richting waar wij straks naartoe moeten fietsen.

We lopen een hoge duin op. Het zand is nog gelig in het schemerlicht en de wind blaast voortdurend zand over de rand; zo worden de duinen gevormd. De grote duinen in dit gebied zijn zogenaamde sterduinen: enorme zandbergen met meerdere armen die vanuit één punt in verschillende richtingen lopen, ontstaan op plekken waar de wind uit meerdere richtingen waait.

Deadvlei

We bereiken een hoog punt met uitzicht op de witte vlakte van Deadvlei, nog vóór zonsopkomst. De zon werpt haar eerste oranje licht over het zand en onze schaduwen worden lang en scherp op de helling achter ons. Beneden maakt een grote groep toeristen haastig foto’s. De witte vlakte is een oude kleipan waar ooit water stond; toen het water verdween, stierven de bomen die er groeiden, maar door de extreme droogte zijn de stammen nooit vergaan. Ze staan er nog steeds, zwartgeblakerd door de zon, als verstilde silhouetten tegen de witte klei en de rode duinen. Wij wachten. Het juiste moment van licht en schaduw moet nog komen.

Wanneer de eerste groepen vertrekken en er geen nieuwe mensen aankomen, weten we dat het moment daar is. We rennen van de duin naar beneden; even zijn we weer kind. We fotograferen tot onze vingers pijn doen: licht, schaduw, geel, rood en zwart. De zandstorm voegt een extra laag toe aan het landschap. Van boven zagen we nog oryxen door het duingebied trekken; nu zijn ze verdwenen.

Terug door de storm

Wanneer het licht hard wordt en de hitte begint op te bouwen, keren we terug naar de fietsen. De toerismemassa komt nu op gang: busjes, 4×4’s en rijen mensen richting Deadvlei. De wind is niet gaan liggen; integendeel, hij is alleen maar harder geworden, windkracht acht, recht van voren.

De chauffeur vindt ons knettergek dat we dit stuk willen fietsen. Misschien heeft hij gelijk, maar het landschap is zo indrukwekkend dat we het toch proberen. De eerste kilometers gaan moeizaam; na een uur hebben we er tien. Het is bloedheet, topzwaar en oorverdovend. Wind is vervelend. Tegenwind is afschuwelijk. Stormwind recht van voren is van een andere categorie.

We wisselen elkaar af aan kop om de wind voor de ander te breken. Vijftien kilometer. Twintig. Na dertig kilometer verschijnt achter ons de auto waarmee we zijn gekomen; de chauffeur stapt uit en geeft ons eigenlijk geen keuze: instappen. Het waait te hard en de temperatuur loopt op tot 37 graden. Hij heeft gelijk. Dit is geen gevecht dat we vandaag hoeven te winnen. Op de terugweg lijkt de rit ineens op een safari: struisvogels, springbokken, oryxen en jakhalzen steken de vlakte over.

Meer uit deze serie:
← De grader heeft zijn werk gedaan
Wind en hitte, terug naar het plateau →