Van Henties Bay naar Spitzkoppe | Bestemmingonbekend

Met vijftien liter water en een tas vol eten verlaten we Henties Bay in oostelijke richting over de D1918. We gaan naar Spitzkoppe, maar niet vandaag. Hoewel, we gaan als een speer. De eerste twintig kilometer rijden we over een salt road: een ondergrond van gips, zout en gruis die wordt verdicht en door de vochtige kustlucht hard blijft. Dat fietst als asfalt. We moeten zo’n duizend meter stijgen, maar dat verloopt geleidelijk over honderd kilometer. Als het zo blijft gaan zijn we vandaag al bij Spitzkoppe.

De lege weg naar het plateau

Maar dat is niet het plan. De afgelopen dagen was kamperen praktisch maar niet ontspannen. Vanavond willen we in de bush slapen, zonder andere mensen. Dat betekent minimaal tachtig kilometer, want tot die afstand is het landschap volledig ontdaan van variatie.

Bijna zonder bochten rijden we langzaam omhoog naar het centrale plateau. Steen, gruis en gravel, met pollen droog gras in bijna geometrische patronen. We zien niets. Geen dieren, geen vogels.

Het is hier zo kaal dat er niet eens vliegen of mieren zijn.

Wat er wel is, is een eigenaardige hitte. Aan de kust is de lucht vochtig, en hoewel het ’s ochtends nog niet warm is, gutst het zweet uit alle poriën. Dat komt doordat we even hard rijden als de wind: er staat geen zuchtje langs ons lichaam. Wordt het te gek, dan stoppen we en draaien we ons met het gezicht naar de wind, die dan als een ventilator werkt. Zodra we weer gaan fietsen is de verkoeling weg. In dat ritme komen we hoger.

De eerste granieten rotsen

De Spitzkoppe is al vroeg zichtbaar en breekt de eentonigheid. Pas in de laatste tien kilometer zien we waar we op af rijden: een groep rode granieten bergen die abrupt uit het vlakke woestijnlandschap oprijst. Langs de weg staan verlaten stalletjes met mineralen. De verkopers zijn er niet, de handelswaar ligt voor het grijpen. Er wordt een beroep gedaan op ieders eerlijkheid.

Mineralen interesseren ons niet. Als ze koude drankjes hadden gehad, waren we gestopt. Wat hebben we een zin in een ijskoude cola.

Op de laatste kilometers duwen en trekken we door mul zand. Fysiek zijn we uitgeput en blij als we de eerste granieten berg bereiken. We vinden een plek tussen de rotsen, uit de wind, met uitzicht op de bergen die in de ondergaande zon rood kleuren.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig