De neushoorns van Palmwag

Zwarte neushoorn op afstand in droog geel savannegras met groene struiken en bruine heuvels op de achtergrond in NamibiëAlle foto’s uit Namibië ›

We kamperen aan de rand van de Palmwag-concessie, een gebied van zo’n 5.500 vierkante kilometer droge rivierbeddingen, ruige heuvels en open vlaktes. Er staan geen hekken. De dieren bewegen hier vrij en worden bewaakt door rangers van de lokale conservancies, en dat is nodig: hier leeft de grootste vrij rondlopende populatie zwarte neushoorns ter wereld.

De lodge organiseert rhino trackings met een 4×4 en een lokale ranger. We besluiten onze kansen te maximaliseren en boeken de safari van een hele dag. De wekker gaat om vijf uur, om half zes zitten we aan het ontbijt. Een lodge is hier volledig op dit ritme ingericht; het personeel staat er gewoon. De rit kost bijna N$4.000 per persoon, zo’n €200.

Sporen zoeken

We vertrekken in het donker. Tegen de tijd dat het eerste licht doorbreekt staan we op een heuveltop, met voor ons een landschap van zachte groentinten en roodbruine rotsen. Leeg, stil en groots. Het doet denken aan het moment waarop in Jurassic Park voor het eerst die verloren wereld zichtbaar wordt, alleen ontbreken de dinosaurussen. Al betrap ik mezelf erop dat ik er toch even naar zoek.

Vanaf de weg is dit landschap al indrukwekkend, maar zodra je van de route afwijkt gaat dat nog een stap verder. Met de fiets kom je hier simpelweg niet.

De ranger zoekt naar pootafdrukken, verse uitwerpselen en afgebroken takken. Urenlang rijden we over ruige tracks. Vooraf is al gezegd dat het moeilijk kan worden: de regen van de afgelopen dagen wist sporen snel uit. Zwarte neushoorns leven bovendien solitair, op een moeder met kalf na, dus je zoekt naar één dier in een gebied zo groot als een provincie.

Dan stopt hij. In een brede vallei met middelhoge vegetatie en een droge rivierbedding heeft hij iets gezien. Hij stapt uit en loopt vooruit.

De neushoorn van dichtbij

En dan staat hij daar. Een groot, grijs dier, half verscholen in de struiken. Waar olifanten vaak onaangedaan blijven, is deze duidelijk alerter. Hij beweegt nerveus, draait zijn kop en probeert te bepalen wat we zijn. Zien doet hij ons niet goed; horen en ruiken wel, maar hij kan het niet plaatsen.

De hoorn is eraf gezaagd om stropers geen reden te geven. Dat ziet er onnatuurlijk uit en is hier bittere noodzaak. Zonder die ingreep zou de kans groot zijn dat dit dier er niet meer was.

Je bent hier om te kijken, maar tegelijkertijd ben je de verstoring.

Ik heb gelezen dat je een probleem hebt als een neushoorn besluit op je af te komen: hij haalt vijfenvijftig kilometer per uur. Het advies is in een boom klimmen. Die zijn hier niet. Alternatief: blijven staan en op het laatste moment opzij stappen. Gelukkig hoef ik mijn stalen zenuwen niet in te zetten. Als we genoeg hebben gezien, trekken we ons terug.

Van wat we betalen gaat een deel naar de bescherming van het gebied en naar het salaris van de ranger. Hij groeide op een geitenboerderij in de regio op en leerde daar sporen lezen. Dit werk doet hij nu tien jaar en hij noemt het zonder aarzelen zijn droombaan.

Ik vraag of de neushoorns hem inmiddels herkennen. Hij antwoordt, een beetje verdrietig, dat hij heel veel van de neushoorns houdt, maar dat de liefde niet wederzijds is.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig