Zuid-Korea is ongeveer twee en een half keer zo groot als Nederland en herbergt daarop 51 miljoen mensen, van wie de helft in één agglomeratie. Dat is mogelijk doordat het grootste deel van het land nauwelijks bewoonbaar is: 63 procent van het oppervlak is bos, en dat bos ligt op hellingen.
De veelgeciteerde stelling dat zeventig procent van het land uit bergen bestaat is nergens op een primaire bron terug te voeren. Wat wel vaststaat is dat de bergen het patroon bepalen van waar mensen wonen, waar de wegen lopen en waar het voedsel vandaan komt.
Een scheve ruggengraat
De Taebaek-keten loopt als een ruggengraat langs de oostkant van het schiereiland, dicht bij de Japanse Zee, met zijtakken die schuin naar het zuidwesten aftakken. Daardoor is het land asymmetrisch: aan de oostkant vallen de bergen kort en steil af naar zee, aan de westkant lopen ze uit in heuvels en vlaktes.
Dat verklaart de rest van de geografie. De grote rivieren, de Han, de Geum, de Yeongsan en de Nakdong, ontspringen in het oosten en stromen naar het westen of zuiden, waar ze de vlaktes hebben afgezet waarop rijst wordt verbouwd en waar de bevolkingscentra liggen. De oostkust heeft nauwelijks vlakte en daardoor smalle, langgerekte plaatsen tussen berg en zee.
De hoogtes zijn bescheiden. De Hallasan op Jeju is met 1.947 meter het hoogste punt van het land, de Jirisan haalt 1.915 meter en de Seoraksan 1.708 meter. Wat de bergen kenmerkt is niet hun hoogte maar hun vorm: verweerde granietmassieven met kale, afgeronde pieken en steile flanken, waardoor een klim van achthonderd meter aanvoelt als aanzienlijk meer.
Twee volstrekt verschillende kusten
De oostkust is diep, met een klein getijdenverschil, heldere zee en zandstranden tussen de rotspunten. De westkust aan de Gele Zee is het tegenovergestelde: ondiep, troebel en met een getijdenverschil dat plaatselijk tot negen meter oploopt. Bij eb vallen kilometers wad droog.
Die westelijke wadgebieden, de getbol, zijn een belangrijk foerageergebied voor trekvogels op de route tussen Siberië en Australië, en een deel ervan staat sinds 2021 op de werelderfgoedlijst. Het is ook het gebied waar de grootste landaanwinningsprojecten van het land zijn uitgevoerd, onder meer voor de luchthaven van Incheon.
Het zuiden is weer anders: een versnipperde kustlijn met honderden eilanden, baaien en inhammen, waar de visserij en de aquacultuur zitten en waar havensteden als Yeosu op leven.
Eilanden en vulkanisme
Zuid-Korea telt ruim drieduizend eilanden, waarvan het merendeel onbewoond. Verreweg het bekendste is Jeju, tachtig kilometer uit de zuidkust, dat een volstrekt eigen landschap heeft: een schildvulkaan in het midden, lavatunnels, honderden kleine vulkaankegels, zwarte basaltmuurtjes tussen de akkers en een klimaat dat mild genoeg is voor citrusteelt. Het eiland is het enige Koreaanse nationale park dat ook op de werelderfgoedlijst staat.
Het vasteland zelf is tektonisch rustig. Zware aardbevingen zijn zeldzaam, en de vulkanische verschijnselen beperken zich tot Jeju en enkele warmwaterbronnen.
Vanaf een willekeurige flat in Seoul zijn de granieten pieken van Bukhansan zichtbaar, en dat is geen bijzonder uitzicht maar het normale beeld: in dit land eindigt de stad tegen een berghelling.
Plan je reis
- Overnachten in Zuid-Korea: vergelijk accommodaties ›
- Trein- en bustickets in Zuid-Korea: bekijk routes op 12Go ›
- Activiteiten en excursies in Zuid-Korea: bekijk op GetYourGuide ›
Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.
Foto’s uit Zuid-Korea
Meer foto’s uit Zuid-Korea ›
Verder in de reisgids Zuid-Korea
Alle gidsartikelen ›Introductie en plaatsen
Achtergrond
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.