Wandelen is in Zuid-Korea geen nichebezigheid maar een massale vrijetijdsbesteding, en dat merk je op de paden. Op een gewone zaterdagochtend staat er in de populaire nationale parken file op de klim, ook als je vóór zonsopgang begint. Vroeg starten om de drukte voor te zijn werkt niet: de Koreaanse wandelaar was er al.
Het uniform
Het eerste wat opvalt is de uitrusting. Complete outdoorsets in felle kleuren, wandelstokken, gevoerde jassen, bergschoenen en zonneklep, ook voor een tocht van drie uur over verharde treden. Het is minder functionele kleding dan zichtbaar lidmaatschap: je laat zien dat je wandelt zoals je laat zien welke telefoon je hebt. Wie in een korte broek en gewone schoenen naar boven loopt, valt zichtbaar uit de toon.
Achter die gewoonte zit een generatie die het bergwandelen als collectieve ontspanning heeft geadopteerd in een land waar de werkweek lang is en de woningen klein zijn. Bedrijven en verenigingen organiseren groepstochten; op de toppen wordt gepicknickt en gefotografeerd.
Paden van beton en trap
De Koreaanse berginfrastructuur is uitstekend onderhouden en zwaar aangelegd. Trappen van steen, hout of metaal overbruggen elke steile passage, met soms honderden treden achter elkaar. Op kwetsbare vulkanische bodem, zoals op de Hallasan op Jeju, loopt het pad volledig over houten vlonders van voet tot top. Bewegwijzering, afstandsborden, toiletten en watertappunten zijn er in ruime mate.
Dat maakt wandelen comfortabel en veilig, maar het is iets anders dan het Europese wandelen. Je volgt vrijwel altijd een aangelegde route naar een top en weer terug; een fijnmazig netwerk waarin je zelf rondes samenstelt, zoals in de Alpen of op de Britse eilanden, bestaat nauwelijks. De ruim twintig nationale parken zijn afgebakende gebieden met vaste toegangspunten, openingstijden en soms een sluitingstijd voor de klim.
Buiten de bekende toppen wordt het meteen stil. Wie op een minder gelopen pad afslaat, heeft een vallei vaak voor zichzelf, op een enkele voorbijsnellende wandelaar na.
Kamperen, vissen en het park als woonkamer
Kamperen is even populair, en dan vooral in de comfortabele variant. Op de officiële campings staan campers en caravans van gezinnen die er het weekend doorbrengen, met kampeerstoelen, kampvuren, barbecues en niet zelden een televisie in de kofferbak. De combinatie kamperen en vissen is een klassieker.
Daarnaast is vrij kamperen op veel plekken feitelijk toegestaan, zolang je de boel netjes achterlaat. Langs rivieren en fietsroutes liggen ingerichte parken met openbaar toilet, watertappunt en verlichting waar een tent zetten geen probleem is. Het voelt als wildkamperen met voorzieningen.
Diezelfde publieke ruimte wordt ook overdag intensief gebruikt. In vrijwel elk park staan fitnesstoestellen die door ouderen serieus worden gebruikt, en in Busan en andere steden liggen velden voor gateball, een kruising tussen croquet en golf waarbij spelers met houten stokken ballen door poortjes slaan. Het zijn de plekken waar de generatie zit die op relatief jonge leeftijd uit het arbeidsproces is verdwenen.
Op een camping langs de rivier staat om zeven uur ’s avonds bij elke tent een gasbarbecue aan, en het enige geluid dat boven het sissen uitkomt is dat van een televisie in een geopende achterklep.
Plan je reis
- Overnachten in Zuid-Korea: vergelijk accommodaties ›
- Trein- en bustickets in Zuid-Korea: bekijk routes op 12Go ›
- Activiteiten en excursies in Zuid-Korea: bekijk op GetYourGuide ›
Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.
Foto’s uit Zuid-Korea
Meer foto’s uit Zuid-Korea ›
Verder in de reisgids Zuid-Korea
Alle gidsartikelen ›Introductie en plaatsen
Achtergrond
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.