Popa Falls: oversteek naar de Zambezi-regio

Wilde dadelpalmen aan de rand van de Popa Falls op de Okavango-rivier in Namibië, met witte stroomversnellingen op de voorgrond en een warme avondluchtAlle foto’s uit Namibië ›

De oversteek naar Kongola is meer dan 200 kilometer door aaneengesloten wildgebied, zonder hekken en zonder duidelijke scheiding tussen mens en dier. Dat maakt het bijzonder en onvoorspelbaar. Dit hoort bij de Kavango-Zambezi Transfrontier Conservation Area, het grootste grensoverschrijdende natuurgebied ter wereld.

In een tentje langs de weg kamperen is hier geen goed idee. Op ongeveer negentig kilometer zouden we kunnen overnachten op het terrein van het politiebureau van Omega. Voor mij is die oversteek, door het smalste deel van Namibië, een bucketlistpunt.

Juist daarom rekken we het stuk langs de rivier zo lang mogelijk en plannen we nog een laatste stop: bij de Popa Falls, in het nationale park waar je officieel niet mag fietsen. We hopen dat we er toch in komen.

Bij de Shoprite in Divundu slaan we eten in voor de komende dagen. Het is de tweede keer dat ik hier ben en opnieuw blijkt: hier boodschappen doen vraagt tijd. Veel tijd. De paar kassa’s verwerken twee rijen tegelijk, niemand dringt voor, niemand zucht, en niemand lijkt haast te hebben; de caissières al helemaal niet. We staan rustig te wachten en merken dat we inmiddels ver genoeg van huis zijn om niet meer in de stand van dat liedje van Herman van Veen te schieten.

White Sands en de rivier

Met volle tassen steken we de brug over de Okavango over. Bij de politiepost daarna is de strategie simpel: we zeggen dat we naar White Sands gaan, de camping een paar kilometer verderop. Misschien was Omega ook geen probleem geweest, maar de kans dat een fietser officieel toestemming krijgt om dwars door het wildpark te rijden lijkt ons klein, en we willen geen afwijzing riskeren.

Bij de ingang van White Sands worden we welkom geheten door een man met een brede lach en een opvallend gaaf gebit. Wat me hier blijft opvallen is hoe open en onbevooroordeeld mensen zijn. Die mentaliteit past goed bij mij.

Het valt echt op dat de meeste gekleurde Namibiërs een schitterend gebit hebben. Enigszins jaloers vraag ik hoe hij dat voor elkaar krijgt. Het geheim is gierstpap, zegt hij, grote borden vol, liefst zonder suiker maar met Lucky Star-sardientjes uit blik. Goed voor de energie en blijkbaar ook voor je tanden. Ik onthoud het en houd het voorlopig bij brood en pindakaas.

De Popa Falls blijken geen watervallen in de klassieke zin, maar een brede zone met stroomversnellingen waar de rivier zich over rotsplaten perst.

Popa Falls

De rivier loopt hier tegen een band kwartsiet aan, veel harder dan het Kalahari-zand eromheen. Over ongeveer een kilometer daalt het water zo’n vier meter. Het hoogteverschil is beperkt, maar de kracht en de breedte maken indruk, zeker nu er veel water staat.

Sinds Rundu volgen we de rivier stroomafwaarts en we hebben alleen maar schitterende kampeerplekken gehad. Het fietsen door de woestijn lijkt een leven geleden. Deze camping ligt iets hoger, in een bocht, met uitzicht over uitgestrekte rietvelden en dicht groen. Grote bomen geven schaduw en vanaf vrijwel elke plek kijk je uit over het water.

’s Nachts geen nijlpaarden langs de tent, maar het constante geluid van stromend water. En een sterrenhemel die je in Nederland niet te zien krijgt.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig