Augustus 2005. We zitten al een maand in Mongolië en zijn er klaar mee. De hoofdstad begint te voelen als een dorp waarvan je iedereen kent. Het is tijd voor China.
De trein vanuit Ulaanbaatar vertrekt richting het zuiden. In onze coupe zitten we samen met een Mongools-Filippijns stel dat net in Mongolië is getrouwd — hij woont in Nederland, zij ook. Ze laten ons foto’s zien van de bruiloft. Buiten is het nacht, en we rijden de volgende ochtend de Gobi in: kaal, vlak, en op een manier die je niet verwacht toch intrigerend. Nergens een boom, af en toe een ger aan de horizon.
Bij de grens gaat het mis.
De visuumboete die we niet verwacht hadden
Een Mongoolse grenswacht controleert onze paspoorten en constateert dat ons visum met één dag is overschreden. We zitten dag 31 in Mongolië in plaats van dag 30. Afhankelijk van hoe je telt klopt dit of klopt dit niet — het station waar we de treinkaartjes kochten, verzekerde ons dat er geen probleem was.
De grenswacht is niet voor rede vatbaar. Hij eist 266 dollar. Onze paspoorten zijn ingenomen. De trein staat al bijna klaar voor vertrek.
We zijn niet de enigen: een Koreaans gezin, de familie Lee, heeft precies hetzelfde probleem. Er zijn vier banken in het grensstadje. Ze zijn gesloten, of accepteren geen Mastercard. Het stel uit onze coupe leent ons 150 euro. Samen met het resterende kasgeld is dat genoeg om de boete te betalen. Dan volgen een groot aantal onduidelijke administratieve handelingen, waarna de trein vertrekt zonder ons.
We staan op een leeg station aan de Mongoolse kant van de grens. De woestijn om ons heen. De volgende trein naar onze aansluiting in Erlian rijdt over twee uur.
Mongolië uit, China in
Met de familie Lee charteren we een jeep. Je mag de grens hier niet te voet over — alleen per voertuig. De Mongoolse zijde van de grens is een rommelige concentratie prikkeldraad, zand en slagbomen die met de hand open en dicht gaan. Geen asfalt, geen gebouwen. Een hoop mensen wacht op een lift.
Dan de Chinese kant.
Het contrast is abrupt. Schone gebouwen, airco, computers, personeel in uniform. De weg is geasfalteerd. Boven de grensovergang hangt een enorme regenboog van neon. We hebben nog twintig minuten.
We rennen naar het station in Erlian. Floor wacht bij de trein terwijl ik naar het loket ren. Ik spreek geen Chinees, de loketmedewerker geen Engels. We begrijpen elkaar niet op de normale manier, maar ik krijg het voor elkaar: twee kaartjes naar Hohhot, 3,50 euro per stuk, voor de laagste klasse. We halen de trein op het nippertje.
Het is hard-seat: de goedkoopste klasse, zitplaatsen, vol. We vinden een plek op het balkon tussen de wagons. Blonde mensen zijn hier een zeldzaamheid — we worden aangestaard, maar ook meteen aangesproken. Er wordt eten gedeeld. Na negen uur komen we aan in Hohhot, moe maar opgelucht.
Deze gids houd ik zelf bij, zonder advertenties en zonder sponsor. Heeft hij je geholpen? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Praktische informatie
Route: De Trans-Mongolische spoorweg loopt van Moskou via Ulaanbaatar naar Beijing. Wij reden het deeltraject Ulaanbaatar–Erlian–Hohhot.
Visum: Nederlanders hebben geen visum meer nodig voor een toeristisch verblijf van maximaal dertig dagen. Mongolië verlengt die vrijstelling telkens per jaar, dus controleer vlak voor vertrek of ze nog geldt. Wie langer blijft of om een andere reden komt, heeft wel een visum nodig. De verblijfstermijn loopt vanaf de dag van grensoverschrijding, en wie langer dan dertig dagen blijft moet zijn verblijfplaats laten registreren. In 2005 kostte een visuumoverschrijding ons 266 dollar. Dat bedrag is intussen veranderd, de procedure waarschijnlijk ook — maar het risico is reëel.
Treinkaartjes: In Erlian zijn kaartjes te kopen aan het loket, ook zonder Chinees te spreken. Wijs de bestemming aan op een kaart of schrijf de naam op. De treintarieven in China zijn laag voor buitenlandse begrippen.
Treinklassen: De Chinese spoorwegen kennen op de gewone treinen grofweg drie klassen; op de hogesnelheidstreinen gelden daarnaast zitklassen, van tweede klas via eerste klas tot business. Hard-seat is de goedkoopste, zonder bedden, vol en luidruchtig maar niet onaangenaam. Hard-sleeper heeft stapelbedden in open compartimenten van zes. Soft-sleeper heeft gesloten compartimenten van vier en is comfortabeler maar ook een stuk duurder.
Let op: alle prijzen en praktische details in dit artikel zijn van 2005 en intussen sterk veranderd. China heeft sindsdien een uitgebreid hogesnelheidsnetwerk aangelegd. Gebruik actuele bronnen voor boekingen.
Hohhot, de hoofdstad van Binnen-Mongolië, heeft drie miljoen inwoners. Dat is voor Chinese begrippen een kleine stad.
Plan je reis
- Overnachten in China: vergelijk accommodaties ›
- Trein- en bustickets in China: bekijk routes op 12Go ›
- Activiteiten en excursies in China: bekijk op GetYourGuide ›
Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.
Foto’s uit China
Meer foto’s uit China ›
Verder in de reisgids China
Alle gidsartikelen ›Introductie en plaatsen
Achtergrond
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Zonder advertenties
Ik schrijf en fotografeer alles zelf. Vind je het de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen